8 Ekim 2006 Pazar

Schumacher'e Güzelleme



Böyle bir yazıyı f1 2006 sezonu Çin yarışından sonra, yani Schumacher ile Alonso'nun 116'şar puanda eşitlendiklerinden sonra yazmaya karar vermiş idim. Şimdi yazma isteği oluştu. An itibarı ile bu sezonun sondan ikinci yarışı olan Japonya yarışı devam etmekte ve Schumacher 1. sırada götürdüğü yarıştan teknik bir arıza nedeni ile ayrılmak zorunda kaldı. Yarışı bitirse idi muhtemelen birinci bitirecekti ve bu sezonun da şampiyonu olacaktı.

Formula1 izleyiciliğinde yeni sayılırım. Sanırım 98-99 sezonundan beri izliyorum. Dolayısı ile diğer efsaneler hakkında pek az bilgim var. Arşiv de takip edemedim ama izler olduğum tüm bu son 7 sene, bu adam ile dolu idi. Hakkinen'in de yeri başkadır bende. Neden geçmiş zaman kullandığımı konuya uzak okuyucu için aktarayım: Schumacher birkaç yarış önce bu sezon sonu itibariyle formula1'i bırakacağını ilan etti.

Kendisinin geçmişi de o kadar temiz değil, çok parlak ama temiz değil. Parlaklığı nerede ise bu sporda? kırılabilecek tüm rekorları kırmış olmasından geliyor biraz. Hiç ayrıntı anlatacak değilim, birçok yerde kayıt var ama bu adamın işine olan saygısı, soğukkanlılığı, profesyonelliği diğer tüm sıkıntılı değişkenlerin üzerinde yer kaplıyor benim için. Dolayısı ile bu adamın olduğu yarışları izlemekten keyif alıyordum.

Kişisel f1 tarihimde bir dönem kapanıyor. Schumacher artık olmayacak. Yeni bir sezon başlayacak ve ben izleyip izlemeyeceğime karar vermeye çalışacağım. Raikonnen ya da bir başkası beni bağlayacak mı tekrar, göreceğiz.

Ferrari ve Schumi'yi selamlıyorum.


7 Ekim 2006 Cumartesi

Bugünün Dökümü



Bugün cumartesi olduğu için yarım gün mesaimiz oluyor. Dolayısı ile 0800-1300 arasını dükkanda geçirdim. Vatana millete faydalı oldum.
Sonrasında zıpladım, eski mahalleye Cebeci'ye gittim. Zıpladım dedi isem inanmayın, öğle vakti trafik biraz yoğun idi ve uzun sürdü. Hedefim Berber Muharrem abi idi. Sanırım 98'den beri kafamı orada incelttiriyorum. Muharrem abi 932 model bir berber. Kendi beyanatına göre ne bakanlar, ne milletvekilleri traş etmiş. apo, Deniz, Mahir, Yusuf, Hüseyin hepsi elinden geçmiş. Akıllı ve lider ve aynı zamanda sessiz olan Mahir'miş. Fakülte orada ya.
Muharrem abi ya da yanındaki Murat, artık kim denkgelirse oturuyorum kesiyorlar. İkisinden de pek keyif alıyorum. 74 yaşına rağmen Muharrem abi ile sohbet pek bir keyifli. Her seferinde "avanak otu" ikram ediyor, ben de teşekkür edip her seferinde almıyorum doğal olarak( sigara gibi kötü bir alışkanlığım yok der, ilgililere selam ederim :P ) . O da, ben almayınca, "çok iyi yapıyorsun, bunu anca avanaklar içer" deyip yakıyor bir tane parlement.
Bugün Murat kesti beni. Naturel ense, yanlar ve arka sıfırdan iki numaraya izsiz. Tepe üç numara. Yine kısa alabros/alabrus/subay traşı oldu anlayacağınız. Sakaldı, ipti, kıldı, tüydü derken yıkama ve mesajımızı (ne mesajı olm masaj o masaj) da sahiplendikten sonra teşekkür ettik, görüşemezsek diye şimdiden bayramlaşıp çıktık. Seviyorum ben bu Cebeci'ye berber için gelme işini. Arabayı içcebeci'ye parketmiş olduğum için keyifli keyifli yokuş tırmandım. Bu arada 3 arkadaş numarası çevirdim, hepsine teker teker bravo ki hiçbiri açmadı. Kimse beni sevmiyormuş o zaman dedim(karamsarım ya) devam ettim.
Dükkana döndüm.
Motorsiklet ehliyeti bu seneden sonra sıkıntılı bir süreç halini alacakmış bilgisini aldığımız için bir motor ehliyeti kursu ayarlaması çalışması yaptık (bu tür cümlelere hayvanca sıfat tamlaması deniyor)
Yolda günün kalanını bisiklet günü ilan etmiştim kafamın içinde, bu nedenle kostüm değiştirdim dükkanda: Bisikletçi taytı, uzun kollu parlak üst, havlu çorap, spor ayakkabı, eldiven, kask.

Atladım Kron'a aşağıdaki rotayı gezdim. Aşırı yavaş, sadece ter atmak için. Google Earth yaklaşık 10Km dedi(9.94) . Tabi bu görüntü düz bir görüntü. Hiç öyle durduğuna bakmayın. yatayda ve dikeyde yapılan iş sıfır olmasına rağmen(başladığım ve bitirdiğim yer aynı) benim için korkunç yükseklik değişimleri geçtim. Bu güzergah 1625'den 1745'e kadar sürdü. yuvarlak hesap bi saat onbeş dakka.


Sonra arabaya atladım, eve koşturdum. Arada kısa alışveriş yapıp eve geldim. Çay koydum, suyun altına atladım ve 1828'de soframın başında hazırdım. (ulen isviçre malı mıyım yahu, bu nasıl dakiklik) Ha arada aç karnına tartıya çıktım 75 çıktı. Herhalde gerçek sayılmaz bu değer. Sonuçta su kaybı olmuştur bayaa bi. Neyse çok önemli değil, bakarız bi ara.



Matematik hayatın her yanında çalışır mı?

Bisikletle dolanırken boş boş önüme bakmadım, etrafıma da baktım. Bakınız bir enstantane:
Yaklaşık 40 yaşlarında, belli ki belli bir yaşam kalitesine sahip(kendi arabası, lüks semt, alışveriş vb.) sinirden yüzü kıpkırmızı olmuş bir baba, yaklaşık 4 yaşlarında, ağlayan oğul'u bağırarak ve döverek arabanın arka kapısından içeri sokuyordu. Herhalde çocuk alışveriş merkezinde birşeyler istemişti, baba da eve geç kalmanın verdiği sıkıntı ile, işinin verdiği sıkıntı ile belki, çocuğunu tatlı dil ile ikna edememişti gitmeye.
Peki gerekçe ne olursa olsun o babanın attığı tokatların onda biri bile fazla değil miydi kendi oğluna.
Hiçkimsenin hakkını hiçkimseye teslim edebilecek durumda değilim, kimseyi yargılayabilecek soğukkanlılığım da yok bu durumda. Sadece inanılmaz bir korku ürpertisi dolandı sırtımda. Yokuş değil ama bu görüntü beni ciddi terletti.


Not: Bu yazı Direkler'e giremiyor, Genel için de çok özel. Dolayısıyla Bisikletle'de.


4 Ekim 2006 Çarşamba

Serdar Turgut



Hürriyet'in arşiv sayfası çalışmıyor şu anda, gerçi çalışsa da herhalde 30 Ocak 1998 arşivde yoktur zaten. Dolayısı ile hiç üşenmeyip oturup yazmak en iyisi.
Önyargılıyımdır demiştim, hayatın parçalarının birbirlerine çok ince tellerle bağlandığına inanıyorum galiba. O bağların oluşturduğu ağın tamamını da algılayamadığımdan, -anca görebildiğim kadarını/ilk hissimi- sabit tutarım genelde. Butterfly'ın bir yazısında Serdar Turgut adının geçtiğini görünce aklıma geldi aşağıdaki yazı. Kesip dosyalamıştım. Bu makale benim tellerimin bağlandığı makaledir adam hakkında. Takip etmiyorum, okumuyorum artık ama kendisi hakkında fikrim değişmez sanıyorum. Buyrun:

Ek: Hürriyet'in günahını almışız. Kaynağından okumak isteyenler için;
http://webarsiv.hurriyet.com.tr/1998/01/30/26606.asp


Pandora Dolaşıyor*

Aslında yaşam son derece trajik.
Birey olarak insanın mücadelesi de mümkün olduğunca trajediyi kendisinden uzak tutmaya yöneliktir.
Birçok kez bunu başaramasak da, gündelik yaşamın trajedisi gelip bizi vursa da yine de insanoğlu trajediyi kendisinden uzak tutma mücadelesini çoğunlukla kazanır.
Bu yolda elindeki en önemli güç de beynidir.
İnsan beyni bence çeşitli kutulardan oluşuyor. Biz bu kutuların hangisini açacağımız kararını son derece bencil olarak veriyoruz.
Beynimizdeki bazı kutuları hayatımız boyunca kapalı tutuyoruz.
Belki, sadece ölmemize saniyeler kala, 'hayatı film gibi gözlerinin önünden geçti' denen o an, kapalı kutuların tek tek açıldığı andır, kimbilir.
O kapalı kutularda unutmak istediğimiz, aklımıza katiyen getirmemeye çalıştığımız trajedileri,  dramları, kötülükleri, acıları tutarız.
Bazı kutuları ise onlar kapanmaya gayret etse de, kapatmayız.
Yaşayabilmemiz, kendimizce dik kalabilmemiz için gereklidir o kutuların içindekiler.
Oralarda coşkularımız vardır. Suni keyif yaratma gücümüz oradadır.
Hayatın gerçeklerinden kaçış mekanizmaları da açık olan, olması gereken kutulardadır.
İnsanın ruh sağlığını dengede tutan, ikinci gruptaki açık kutuların sayısının birinci gruptakilerden fazla olmasıdır.
Bu yüzden de her insan potansiyel bir ruh hastasıdır. Dengeler bir anda öylesine değişir ve dipsiz bir kuyuya düşebilirsiniz ki, şaşarsınız.
Çünkü çoğu insan için birinci grup ile ikinci grup kutular arasındaki sayı farkı çoktan teke düşmüştür bile.

***

Kafka'nın dediği gibi, insanın temelde 'Yıkılması imkansız bir nüvesi' vardır.
Her insana göre değişir bu nüve.
Beynindeki kutuların hangisinin açık, hangisinin kapalı olduğunu da bu nüve belirler.
Ve yine Kafka, insanın bu sonuçta yıkılması imkansız nüvesi nedeniyle her insanda bir 'suçluluk kompleksi' olduğunu da söyler.
Haklı Kafka. Özellikle yıkılmamak için hayat gerçeklerini geri planlara iterek yaşayan beyinlerde suçluluk duygusu fazladır.

***

Aslında benim mizah yazarı olmam ve bunu hala sürdürebilmem bir mucize gibi geliyor bana.
Çünkü benim beynimdeki kutuların sayısı çok fazla, bunu biliyorum.
Trajedileri, dramları koyup gömdüğüm kutuların sayısı da hayli çok.
Üstelik onlar rahat da durmuyorlar.
Kutuları içinde vampir varmışcasına kilitlediğim, üzerine çiviler çaktığım halde içeridekiler çıkmak için sürekli çırpınıp duruyor.
Ben onları bastırmak, sayısal üstünlüklerini azaltmak için beynimde sürekli yeni 'trajediyi unutturucu' kutular açıyorum.
Yıkılmamak için mecburum buna.
Kendim de dahil her şeyle alay etmek de bu yeni kutulara pek uyuyor.
Trajediyi itip, yaşamı mümkün olduğunca güzel kılarak yaşayıp gidiyorum.
Zaman zaman size çaktırmasam da birinci gruptaki kutuların sayısı birden üstünlük kazanıyor. Mücadele ederek onları azaltmayı hala başarıyorum.

***

Ama iki gündür bu direcimi ciddi bir şekilde kaybettim.
Çok ciddi bir psikolojik darbe yediğimin bilincindeyim. Bunu fark edebildiğim için ruhsal dengemin henüz o geri dönüşü zor olan sınırı aşmadığını biliyorum.
Ama zor toparlamaktayım kendimi.
Bu yazıyı da bunun için yazmak zorundayım.
Dün Ertuğrul Özkök'ün yazısından sonra vazgeçer gibi oldum ama yapamadım, çünkü eğeer yazarsam bunun kafamda sonuna kadar açılmış olan kutuların bazılarını tekrar kapamama yardımcı olacağına inanıyorum.

***

Geçici olarak belki kendimi toparlayacağım ama televizyondaki o görüntüleri unutabilmem mümkün değil.
Gazi astsubayımız psikolog hemşireye 'Elimi tut' diyor.
Ama iki eli de dirsekten kopmuş. Bunu bilmiyor çünkü gözleri de kör olmuş mayın patlayınca.
Gencecik hemşire hanım dirseğinden tutuyor onu.
Komutanı "Evladım ne istersin" diye sorunca "gözlerimi" diyor.
Başka bir odadayız. Duvarda futbolcuların resimleri var. Fenerbahçe posteri asılı.
Kamera yana kayıyor. Ve yataktaki gencecik adamın iki bacağı da yok.

***

Orada daha çok böyle görüntü var.
Üç yıl kadar önce bu gençlere sahip çıkılmasını isteyen bir dizi yazı yazmıştım.
O günden bu yana onları ziyarete gideyim diyorum. Ama korkuyorum. Beynimdeki kutuları o ziyaretten sonra ya hiç kapayamazsam diye panikliyorum.
Onları tabii ki hiç unutmuyorum, ama yaşamımı kendi dengelerim içinde sürdürebileceğim darbeyi yemekten de böylece kaçıyorum.
Evet, itifar ediyorum bu temelde korkak bir denge ama durum böyle.
Şimdi yine yeni bir hafta başlayacak. Pazar günü sizi yine gülümsetmeye çalışacağım.
Yazının okunma süresi iki dakikaysa size iki dakikalık kaçışlar yaratmak için didinip duracağım.
Ama haydi gelin hep birlikte birşeyler yapalım. Bu gazi gençleri, denildiği gibi "Gerçek kahramanları" hiç unutmayalım ve unutturmayalım.

* Serdar Turgut, Renkler, 30 Ocak 1998, Hürriyet


Bugün Hafiyelik



Bugün yine biraz hafiyelik yaptım.

Zaman vardı, geçen ay aşık olmaya karar verdiğim bir hanımefendinin izini sürdüm bugün. Elimden geldiğince kabloların içine daldım, bulabildiklerimi çıkardım, koydum önüme. Didik didik ettim, mümkün olabilir gördüm bu işi. Hesap yaptım, kitap yaptım, bi plan bile yaptım ama uzun sürecek gibiydi hedefe ulaşmam. Yarım saat kadar aşık aşık gezdim. Sonra işler yoğunlaştı, geçti.
Devam et çağlar, gel sen yazı yaz biraz.


Baktım, buraları sahiplenmeye başlamışım. Benimmiş gibi gelmeye başladı. Sanal ortamda bir e-posta adresinden ibarettim belli bir süredir. Olan yerler de bu e-posta adresi gibi geçicileşebilir diye düşünmekteyim.
Aslında bakarsanız, bu web günlüğü işi de benzer bir durumda fakat rahatça taşınılabilir gibi görünüyor, biraz çöreklenebilirm sanırım.
Laf ebeliğini bir yana bırakıp sadede gelirsek; blog işini günlük tutmanın biraz ötesinde, kişisel özel yayın alanı olarak algılıyorum, aranıp tarandığımda kendime ait bir kayıt da doğru düzgün gelmediğine göre biraz kişisel tanıtım yazısı yazar gibi yapacağım yakın bir zamanda. Belki zengin belki ünlü ya da hepsini birden olabilirim hı.


blogcu yok, web var, türküler sağolsun ya da Bir Saz Bir Boğaz



Yine dolanırken kayboldum sözlüğün içinde.
Şelpe falan derken aşağıdaki türkü çıktı karşıma
Erdal Erzincan çalıp söylüyor aşağıdakini,

Dünyada tükenmez murat var imiş

dünyada tükenmez murat var imiş var imiş efendim
ne alanı gördüm ne murat gördüm oy oy
ne alanı gördüm ne murat gördüm sevdiğim oy oy

meşakkatin adın murat koymuşlar koymuşlar ey efendim
dünyada ne lezzet ne bir tad gördüm oy oy
dünyada ne lezzet ne bir tad gördüm sevdiğim oy oy

var mıdır dünyaya gelip de kalan de kalan efendim
varıp baştan başa muradın alam oy oy
varıp baştan başa muradın alam sevdiğim oy oy

muradı muaksudu hepsi yalan de yalan efendim
ölümü dünyada hakikat gördüm oy oy
ölümü dünyada hakikat gördüm sevdiğim oy oy

dönüyor bir dolap çarkı belirsiz belirsiz efendim
çağlayan bir su var arkı belirsiz oy oy
çağlayan bir su var arkı belirsiz sevdiğim oy oy

veysel neler satar narhı belirsiz belirsiz efendim
ne müşteri gördüm ne hesap gördüm oy oy
ne müşteri gördüm ne hesap gördüm sevdiğim oy oy

Sonra Çetin Akdeniz buldum biraz,
Üstüne çalanları bilmeden Naz Barı dinledim
Şimdi Orhan baba bağlaması elinde, anlatıyor..
Hah Neşet Ertaş eski kayıt buldum, bunu yazayım...

Halime Kız

Al yanak allanıyor aman al yanak allanıyor
aman sevdikçe ballanıyor aman sevdikçe ballanıyor
O yar çıkmış karşıma aman o yar çıkmış karşıma
Aman kandili sallanıyor aman..
Aman gel bize bazı bazı aman kız ben seni alırım
Aman baban olsa razı razı aman


Şimdi kalsam oynasam kim yazacak...

Halime kız çay aşşa gidiyor
kaşıyının gözü gel gel ediyor
hadi haydı ...
gardaşları yanusıra gidiyor
usul boylarına gurban olayım
sallan da boylarına bakıyım
gerdana liraları takıyım

halimenin çayda buldum izini ? ( giyisini ?) (izini imiş, sağolsun züleyla düzeltti)
aldım yaşmanı öptüm yüzünü
haydı haydı da yüzünü ?
güneş sandım kaşıyınan gözünü
usul boylarına kurban oluyım
sallan da boylarına bakıyım
gerdana liraları takıyım

blogcu cevap vermeye başladı, yetsin bu kadar, daha yazarız.



2 Ekim 2006 Pazartesi

Atlas Dergisi



Hayatımın kişisel dilimlerini en fazla kullanan yazılı içerik Atlas  dergisi.  Beş buçuk senedir aboneyim ve alıp bir kenara sallayamıyorum. Reklamlarının bazıları hariç her satırını okuyorum. Bu nedenle çoğunlukla ayın başında elime aldığım dergi, kitaplığa anca ay sonuna doğru inebiliyor. Bu dergi benim gece başucu dergim.
İçeriğe bakarsak da, Atlas artık coğrafya dergiciliğinin yanında kültür dergiciliği, memleket, insan dergiciliği de yapıyor. Bolca sosyal sorumluluk alıyor. Bundan tabi hoşnut olmayanlar da var anladığım kadarıyla, dikkat edileceği üzere Cemal Gülas da Atlas'ın kurucularındanmış, ve bu değişimden hoşlanmadığı için uzaklaşmış. Adına konuşmamak lazım ama sanki saf coğrafya dergiciliğini geçip, birşeylere taraf olmak takıldıkları şey.
Neyse, ben bu hali sevmekteyim ve rahatsız olana kadar devam edeceğim.

Bu ayın içeriğine kısaca gözatarak biraz da reklam yapalım. Sevenleri, her ay gidip bayiden almak yerine abone olmaya davet de edelim:

Tortum Vadisi - Kusursuz Kıvrımlar
Line Adaları - İnsandan Önce Dünya
Kermanşah - Mucizeler Tekkesi
Samoa Adaları - Okyanustaki Vaha (Hakan Öge 2 yıldır suda. www.hakanoge.com )
Lübnan - Ebedi Yıkım
Ev Teknolojisi - Akıllı Konut
Tiflisten Yuvarlanan Teker (Kars Peyniri)
Amuderya - Mevlananın Doğduğu Coğrafya
vb.

Ek:
(Orta ve ilköğretim için) Dünya Tarih Atlası  (Bu çok güzel olmuş, oturup okumak lazım bunu da)


1 Ekim 2006 Pazar

Simultane Türküler - Eksik


Şu vakit 1.10.2006 20:00 Trt4 Tolga Sağ tek başına çalıp söylüyor...

Ön notlar: nakaratları bu sefer güzel yazamadım.

yüce dağ başının dılo, karı eriyor
gözlerim heryerde dılo, seni arıyor
...
ya ben ağlamayım dılo, kimler ağlasın x 2
şu garip gönlümü dılo, kimler eylesin


yüce dağ başında dılo, yauılan taylar
var mı benim gibi dılo emeği ...
vefasız sevgiliyi kimler neyler
ya ben ağlamayım dılo, kimler ağlasın x 2
şu garip gönlümü dılo, kimler eylesin

*******

mevlam gül diyerek iki göz vermiş, iki göz vermiş
bilmem ağlasam mı ağlamasam mı, ağlamasam mı
dura dura bir sel oldum erenler
bilmem çağlasam mı, çağlamasam mı

yoksulun sırtından doyan doyana, doyan doyana
bunu gören yürek nasıl dayana, nasıl dayana
yiğit muhtaç olmuş kuru soğana,
bilmem söylesem mi, söylemesem mi

mahsuni şerifim dindir acını, dindir acını
bazı acılardan al ilacını, al ilacını
pir sultanlar gibi dar ağacını
bilmem boylasam mı boylamasam mı

*******

şimdi de oynatıyor izleyenleri....

bacacılar yüksek yapar bacayı
şimdiki kızlar kendisi bulur kocayı da karam
ne de güzelsin karam,
altın dişli karam,
sırma saçlı karam
ben sana yandım karam
sen kime yandın karam
hoppan demeye geldim
peynir yemeye geldim
peynir bahane oldu
ben seni görmeye geldim
...
...
---yetişemedim---

evlerine varamadım yandınız
mendilimi ala goydu çallınız da karam
...

yabandan gel kara gözlüm yabandan
güzelim, bir tanem, sevdiğim haydiii

aldım haberini de garip çobandan
sevdiğim, bi danem, yeri
aman yeri yeri
kostak geri yeri.. ?
çapraz geri yeri .. ?
geri yeri yeri .. ?
aman yeri yeri .. ?

kız pınarbaşında testi doldurur
güzelim, bir tanem, sevdiğim, gel gel
testinin kulpuna da şahin kondurur
sevdiğim bi danem geri yeri

*******

hımm, 10. İstanbul Türk Müziği Günleri imiş programın adı, bitti.