10 Ekim 2006 Salı

Yazılacaklar - Taslak.



  • Kişisel tanıtım/tanıyor muyum yazısı [ Nasıl birşey olacağına karar veremedim ama başladım, taslak olarak kayıtlı ]
  • Kaybetme dinamikleri, korku kayıp mıdır, kaybetme, yitme...  ve  güç ilişkisi (karışık bu)
    [ Bu da yazıldı iyi kötü - Üstte ]
  • İletişim sınıfına ilgi gösterilecek, kevserbanu'nun bugünkü yazısından ilham... (dil)
    [ Banu'nun yazısına kısa yorum yazıldı, herhalde onaylar, görülür.]
  • 04:00-22:30 arası Ankara-İstanbul-Edirne-Ankara yazısı yazılacak (dilay'dan ilham) [Yazıldı - Üstte]
  • determinizm ve gündelik yansıması yazısı ( züleyla birşey demese de bekliyordur)
  • insan anlamadığı şeylere nasıl yaklaşır, ne yapar, nasıl davranır, yabancıya karşı duyulan korku, yoksayma... (ne çıkacak bundan, bir üstteki ile mi birleşir, evet) 
    [Bu son iki tanesi için de bir yazı yazıldı - O da üstte ]

hımm. iş çokmuş. ben bunları ne kadar vakitte yazabilirim ki acaba.

Bu anda neler oldu:
  • Butterfly da böyle önceden yazı reklamı yapmış.
  • Gökhan'ı skype'da bir dürttüm ki sormayın, gaza geldi birşeyler yazmaya başladı
    [ Yazdı, Yordum bile ]
  • züleyla geldiysen ses ver.
  • trt1'de de tv8'de de türküler var. sakin ol çağlar, yazma, dinle yeter.


an itibari ile trt4



ammaan ammaan
dün gece yar hanesinde yastığım bir taş idi x2
altım çamur üstüm yağmur yine gönlüm hoş idi
aman aman amaaan amaaan amaaannn
ben yandım seni bilmem

göç güç oldii göçler yollara dizildii
uyku geldi ela gözler süzüldii oyyooyyy süzüldi
üç gün oldiii elim yardan üzüldii oyooyyy üzüldii

ağam nerdeeen aşam yolun yaylanın oyoyyy yaylanın anamm yaylanınn

ammmaaan ammaaan bir dane kadar uzun olsa kenarı yol olur
buna bayram günü derler
dostla düşman bir olur
aman amana maanan amaan aman
ben yandım seni bilmemm.

****
aradaki güzeldi ama hızlıydı yazamadım
****

yavru yavru huma? kuşu yükseklerden seslenir
ol yar koynunda bir çift suna beslenir beslenir
yavru yavru sen ağlama kirpiklerin ıslanır
ol ben ağlim ? ki deli gönül uslanır
ol ben ağlim ? ki .... deli gönül uslanır

yavru yavru sen bağ ol ki ben bahçede gül olim
ol .... yanim yanim kül olim kül olim
yavru yavru sen efendim ben kapında kul olim
ol ..... budak .... kul olur
ol ..... gülüm eğlen bu da kul olur kul olur.. ???


****

kavurma koydum tasa ağam yar paşam yar
doldurdum basa basa di gel gel
benim yarim çok güzel ağam yar paşam yar
azıcık boydan kısa digel gel
haydi haydi hopla gel digel gel fistanını topla gel di gel gel.
... ah kaçırdım (dilay alacağın olsun  :)
bugün ayın onudur ağam yar paşam yar yüküm buğday unurdur di gel gel
evliye gönül verme ağam yar paşam yar eve gider unutur di gel gel.
haydi haydi hopla gel gi del gel fistanını topla gel di gel gel.



not: yine anladığım gibi yazdım, düzeltmeleri beklerim.


9 Ekim 2006 Pazartesi

Beynimin İçi


Sözlükte Haramiler'in Mavi Duvar'ını gördüm. Yaş itibariyle bu şarkının kendi yaşam anından daha eskiyim, gençlik dinlerken ortak olmuştuk vaktimiz geçmesine rağmen.

Sonra beynim bana oyunlar oynamaya başladı. Beni etkileyen yabancı bir şarkı vardı, hem de yeniydi dedi içim. Adı gelmedi bir türlü aklıma. Tamam takımın ( aman takım değil grup işte ), grubun adını hatırlayayım bari dedim, o da peşinden koştuğum halde saklandı kıvrımların arasına. Sonra yüzleri belli olmayan birkaç genç oğlan söylemeye başladılar şarkıyı, ama çok uzaktan geliyordu ses. Çözemiyordum kelimeleri.

Parçayı radyoda istek yaptığımı, çalmadıklarını hatırladım.

Solistin ilginç bir tarzda söylediğini, mekanik bir ses halinde olduğunu hatırladım.

Hala gelmiyor(du) şarkının ya da grubun ismi aklıma. Aradıkça derinlere kaçtığını hissediyorum. Takılıp delirmek işten değil...
Sakin... gelirse buraya yazayım.



Sıfat Olan Blogcular



Hepimizin yaptığı gibi bazı blogcuları arkadaş olsalar da olmasalar da takip ediyorum. Bu takip sırasında genelde ben url'leri
www.blogcu.com/<kullanıcıadı>
şeklinde yazmak yerine inadına(ki blogcu otomatik ilk hale çeviriyor)
<kullanıcıadı>.blogcu.com
şeklinde kullanıyorum.

Bu kullanımda da bazen komik durumlar oluşuyor. Örneğin;

kiytirik.blogcu.com
gergin.blogcu.com

her adreslerini yazdığımda, beni gülümseten blogcular.
gergin blogcuyla kıytırık blogcu :)


8 Ekim 2006 Pazar

Schumacher'e Güzelleme



Böyle bir yazıyı f1 2006 sezonu Çin yarışından sonra, yani Schumacher ile Alonso'nun 116'şar puanda eşitlendiklerinden sonra yazmaya karar vermiş idim. Şimdi yazma isteği oluştu. An itibarı ile bu sezonun sondan ikinci yarışı olan Japonya yarışı devam etmekte ve Schumacher 1. sırada götürdüğü yarıştan teknik bir arıza nedeni ile ayrılmak zorunda kaldı. Yarışı bitirse idi muhtemelen birinci bitirecekti ve bu sezonun da şampiyonu olacaktı.

Formula1 izleyiciliğinde yeni sayılırım. Sanırım 98-99 sezonundan beri izliyorum. Dolayısı ile diğer efsaneler hakkında pek az bilgim var. Arşiv de takip edemedim ama izler olduğum tüm bu son 7 sene, bu adam ile dolu idi. Hakkinen'in de yeri başkadır bende. Neden geçmiş zaman kullandığımı konuya uzak okuyucu için aktarayım: Schumacher birkaç yarış önce bu sezon sonu itibariyle formula1'i bırakacağını ilan etti.

Kendisinin geçmişi de o kadar temiz değil, çok parlak ama temiz değil. Parlaklığı nerede ise bu sporda? kırılabilecek tüm rekorları kırmış olmasından geliyor biraz. Hiç ayrıntı anlatacak değilim, birçok yerde kayıt var ama bu adamın işine olan saygısı, soğukkanlılığı, profesyonelliği diğer tüm sıkıntılı değişkenlerin üzerinde yer kaplıyor benim için. Dolayısı ile bu adamın olduğu yarışları izlemekten keyif alıyordum.

Kişisel f1 tarihimde bir dönem kapanıyor. Schumacher artık olmayacak. Yeni bir sezon başlayacak ve ben izleyip izlemeyeceğime karar vermeye çalışacağım. Raikonnen ya da bir başkası beni bağlayacak mı tekrar, göreceğiz.

Ferrari ve Schumi'yi selamlıyorum.


7 Ekim 2006 Cumartesi

Bugünün Dökümü



Bugün cumartesi olduğu için yarım gün mesaimiz oluyor. Dolayısı ile 0800-1300 arasını dükkanda geçirdim. Vatana millete faydalı oldum.
Sonrasında zıpladım, eski mahalleye Cebeci'ye gittim. Zıpladım dedi isem inanmayın, öğle vakti trafik biraz yoğun idi ve uzun sürdü. Hedefim Berber Muharrem abi idi. Sanırım 98'den beri kafamı orada incelttiriyorum. Muharrem abi 932 model bir berber. Kendi beyanatına göre ne bakanlar, ne milletvekilleri traş etmiş. apo, Deniz, Mahir, Yusuf, Hüseyin hepsi elinden geçmiş. Akıllı ve lider ve aynı zamanda sessiz olan Mahir'miş. Fakülte orada ya.
Muharrem abi ya da yanındaki Murat, artık kim denkgelirse oturuyorum kesiyorlar. İkisinden de pek keyif alıyorum. 74 yaşına rağmen Muharrem abi ile sohbet pek bir keyifli. Her seferinde "avanak otu" ikram ediyor, ben de teşekkür edip her seferinde almıyorum doğal olarak( sigara gibi kötü bir alışkanlığım yok der, ilgililere selam ederim :P ) . O da, ben almayınca, "çok iyi yapıyorsun, bunu anca avanaklar içer" deyip yakıyor bir tane parlement.
Bugün Murat kesti beni. Naturel ense, yanlar ve arka sıfırdan iki numaraya izsiz. Tepe üç numara. Yine kısa alabros/alabrus/subay traşı oldu anlayacağınız. Sakaldı, ipti, kıldı, tüydü derken yıkama ve mesajımızı (ne mesajı olm masaj o masaj) da sahiplendikten sonra teşekkür ettik, görüşemezsek diye şimdiden bayramlaşıp çıktık. Seviyorum ben bu Cebeci'ye berber için gelme işini. Arabayı içcebeci'ye parketmiş olduğum için keyifli keyifli yokuş tırmandım. Bu arada 3 arkadaş numarası çevirdim, hepsine teker teker bravo ki hiçbiri açmadı. Kimse beni sevmiyormuş o zaman dedim(karamsarım ya) devam ettim.
Dükkana döndüm.
Motorsiklet ehliyeti bu seneden sonra sıkıntılı bir süreç halini alacakmış bilgisini aldığımız için bir motor ehliyeti kursu ayarlaması çalışması yaptık (bu tür cümlelere hayvanca sıfat tamlaması deniyor)
Yolda günün kalanını bisiklet günü ilan etmiştim kafamın içinde, bu nedenle kostüm değiştirdim dükkanda: Bisikletçi taytı, uzun kollu parlak üst, havlu çorap, spor ayakkabı, eldiven, kask.

Atladım Kron'a aşağıdaki rotayı gezdim. Aşırı yavaş, sadece ter atmak için. Google Earth yaklaşık 10Km dedi(9.94) . Tabi bu görüntü düz bir görüntü. Hiç öyle durduğuna bakmayın. yatayda ve dikeyde yapılan iş sıfır olmasına rağmen(başladığım ve bitirdiğim yer aynı) benim için korkunç yükseklik değişimleri geçtim. Bu güzergah 1625'den 1745'e kadar sürdü. yuvarlak hesap bi saat onbeş dakka.


Sonra arabaya atladım, eve koşturdum. Arada kısa alışveriş yapıp eve geldim. Çay koydum, suyun altına atladım ve 1828'de soframın başında hazırdım. (ulen isviçre malı mıyım yahu, bu nasıl dakiklik) Ha arada aç karnına tartıya çıktım 75 çıktı. Herhalde gerçek sayılmaz bu değer. Sonuçta su kaybı olmuştur bayaa bi. Neyse çok önemli değil, bakarız bi ara.



Matematik hayatın her yanında çalışır mı?

Bisikletle dolanırken boş boş önüme bakmadım, etrafıma da baktım. Bakınız bir enstantane:
Yaklaşık 40 yaşlarında, belli ki belli bir yaşam kalitesine sahip(kendi arabası, lüks semt, alışveriş vb.) sinirden yüzü kıpkırmızı olmuş bir baba, yaklaşık 4 yaşlarında, ağlayan oğul'u bağırarak ve döverek arabanın arka kapısından içeri sokuyordu. Herhalde çocuk alışveriş merkezinde birşeyler istemişti, baba da eve geç kalmanın verdiği sıkıntı ile, işinin verdiği sıkıntı ile belki, çocuğunu tatlı dil ile ikna edememişti gitmeye.
Peki gerekçe ne olursa olsun o babanın attığı tokatların onda biri bile fazla değil miydi kendi oğluna.
Hiçkimsenin hakkını hiçkimseye teslim edebilecek durumda değilim, kimseyi yargılayabilecek soğukkanlılığım da yok bu durumda. Sadece inanılmaz bir korku ürpertisi dolandı sırtımda. Yokuş değil ama bu görüntü beni ciddi terletti.


Not: Bu yazı Direkler'e giremiyor, Genel için de çok özel. Dolayısıyla Bisikletle'de.


4 Ekim 2006 Çarşamba

Serdar Turgut



Hürriyet'in arşiv sayfası çalışmıyor şu anda, gerçi çalışsa da herhalde 30 Ocak 1998 arşivde yoktur zaten. Dolayısı ile hiç üşenmeyip oturup yazmak en iyisi.
Önyargılıyımdır demiştim, hayatın parçalarının birbirlerine çok ince tellerle bağlandığına inanıyorum galiba. O bağların oluşturduğu ağın tamamını da algılayamadığımdan, -anca görebildiğim kadarını/ilk hissimi- sabit tutarım genelde. Butterfly'ın bir yazısında Serdar Turgut adının geçtiğini görünce aklıma geldi aşağıdaki yazı. Kesip dosyalamıştım. Bu makale benim tellerimin bağlandığı makaledir adam hakkında. Takip etmiyorum, okumuyorum artık ama kendisi hakkında fikrim değişmez sanıyorum. Buyrun:

Ek: Hürriyet'in günahını almışız. Kaynağından okumak isteyenler için;
http://webarsiv.hurriyet.com.tr/1998/01/30/26606.asp


Pandora Dolaşıyor*

Aslında yaşam son derece trajik.
Birey olarak insanın mücadelesi de mümkün olduğunca trajediyi kendisinden uzak tutmaya yöneliktir.
Birçok kez bunu başaramasak da, gündelik yaşamın trajedisi gelip bizi vursa da yine de insanoğlu trajediyi kendisinden uzak tutma mücadelesini çoğunlukla kazanır.
Bu yolda elindeki en önemli güç de beynidir.
İnsan beyni bence çeşitli kutulardan oluşuyor. Biz bu kutuların hangisini açacağımız kararını son derece bencil olarak veriyoruz.
Beynimizdeki bazı kutuları hayatımız boyunca kapalı tutuyoruz.
Belki, sadece ölmemize saniyeler kala, 'hayatı film gibi gözlerinin önünden geçti' denen o an, kapalı kutuların tek tek açıldığı andır, kimbilir.
O kapalı kutularda unutmak istediğimiz, aklımıza katiyen getirmemeye çalıştığımız trajedileri,  dramları, kötülükleri, acıları tutarız.
Bazı kutuları ise onlar kapanmaya gayret etse de, kapatmayız.
Yaşayabilmemiz, kendimizce dik kalabilmemiz için gereklidir o kutuların içindekiler.
Oralarda coşkularımız vardır. Suni keyif yaratma gücümüz oradadır.
Hayatın gerçeklerinden kaçış mekanizmaları da açık olan, olması gereken kutulardadır.
İnsanın ruh sağlığını dengede tutan, ikinci gruptaki açık kutuların sayısının birinci gruptakilerden fazla olmasıdır.
Bu yüzden de her insan potansiyel bir ruh hastasıdır. Dengeler bir anda öylesine değişir ve dipsiz bir kuyuya düşebilirsiniz ki, şaşarsınız.
Çünkü çoğu insan için birinci grup ile ikinci grup kutular arasındaki sayı farkı çoktan teke düşmüştür bile.

***

Kafka'nın dediği gibi, insanın temelde 'Yıkılması imkansız bir nüvesi' vardır.
Her insana göre değişir bu nüve.
Beynindeki kutuların hangisinin açık, hangisinin kapalı olduğunu da bu nüve belirler.
Ve yine Kafka, insanın bu sonuçta yıkılması imkansız nüvesi nedeniyle her insanda bir 'suçluluk kompleksi' olduğunu da söyler.
Haklı Kafka. Özellikle yıkılmamak için hayat gerçeklerini geri planlara iterek yaşayan beyinlerde suçluluk duygusu fazladır.

***

Aslında benim mizah yazarı olmam ve bunu hala sürdürebilmem bir mucize gibi geliyor bana.
Çünkü benim beynimdeki kutuların sayısı çok fazla, bunu biliyorum.
Trajedileri, dramları koyup gömdüğüm kutuların sayısı da hayli çok.
Üstelik onlar rahat da durmuyorlar.
Kutuları içinde vampir varmışcasına kilitlediğim, üzerine çiviler çaktığım halde içeridekiler çıkmak için sürekli çırpınıp duruyor.
Ben onları bastırmak, sayısal üstünlüklerini azaltmak için beynimde sürekli yeni 'trajediyi unutturucu' kutular açıyorum.
Yıkılmamak için mecburum buna.
Kendim de dahil her şeyle alay etmek de bu yeni kutulara pek uyuyor.
Trajediyi itip, yaşamı mümkün olduğunca güzel kılarak yaşayıp gidiyorum.
Zaman zaman size çaktırmasam da birinci gruptaki kutuların sayısı birden üstünlük kazanıyor. Mücadele ederek onları azaltmayı hala başarıyorum.

***

Ama iki gündür bu direcimi ciddi bir şekilde kaybettim.
Çok ciddi bir psikolojik darbe yediğimin bilincindeyim. Bunu fark edebildiğim için ruhsal dengemin henüz o geri dönüşü zor olan sınırı aşmadığını biliyorum.
Ama zor toparlamaktayım kendimi.
Bu yazıyı da bunun için yazmak zorundayım.
Dün Ertuğrul Özkök'ün yazısından sonra vazgeçer gibi oldum ama yapamadım, çünkü eğeer yazarsam bunun kafamda sonuna kadar açılmış olan kutuların bazılarını tekrar kapamama yardımcı olacağına inanıyorum.

***

Geçici olarak belki kendimi toparlayacağım ama televizyondaki o görüntüleri unutabilmem mümkün değil.
Gazi astsubayımız psikolog hemşireye 'Elimi tut' diyor.
Ama iki eli de dirsekten kopmuş. Bunu bilmiyor çünkü gözleri de kör olmuş mayın patlayınca.
Gencecik hemşire hanım dirseğinden tutuyor onu.
Komutanı "Evladım ne istersin" diye sorunca "gözlerimi" diyor.
Başka bir odadayız. Duvarda futbolcuların resimleri var. Fenerbahçe posteri asılı.
Kamera yana kayıyor. Ve yataktaki gencecik adamın iki bacağı da yok.

***

Orada daha çok böyle görüntü var.
Üç yıl kadar önce bu gençlere sahip çıkılmasını isteyen bir dizi yazı yazmıştım.
O günden bu yana onları ziyarete gideyim diyorum. Ama korkuyorum. Beynimdeki kutuları o ziyaretten sonra ya hiç kapayamazsam diye panikliyorum.
Onları tabii ki hiç unutmuyorum, ama yaşamımı kendi dengelerim içinde sürdürebileceğim darbeyi yemekten de böylece kaçıyorum.
Evet, itifar ediyorum bu temelde korkak bir denge ama durum böyle.
Şimdi yine yeni bir hafta başlayacak. Pazar günü sizi yine gülümsetmeye çalışacağım.
Yazının okunma süresi iki dakikaysa size iki dakikalık kaçışlar yaratmak için didinip duracağım.
Ama haydi gelin hep birlikte birşeyler yapalım. Bu gazi gençleri, denildiği gibi "Gerçek kahramanları" hiç unutmayalım ve unutturmayalım.

* Serdar Turgut, Renkler, 30 Ocak 1998, Hürriyet