Burada zaman kavramını çok fazla incelememiş olduğumuzu farkettik. Hatta nerede ise hiç diyebiliriz. Zamana, Musibete ve Etme Bulmaya Methiye yazısında sadece biraz anılmış, ama o da zaten sadece bir güzelleme olmuş zaman için. Hep kafamda gezen bir iki cümle vardır illa ki bu konuda diyerek başladım, bakalım neler çıkacak. Ha tabi bu yazıyı bu vakit niye yazıyorsun derseniz, eh birşeylere dokundu gözler yine deriz.
Bu konu Direkler sınıfında evet, ama o kadar da net değil, göreceğiniz üzre. Bu direğin kalıbını biri çakarken öbürü alttan söküyor, biri betona katkı koyarken öbürü suya buz atıyor. Ama olsun, bu inşaat da bizim, bakmamız lazım dedik ve yazıyoruz yine. Ne çıkar bilmem.
Zaman normalde geçen birşey. Hiç zamanı yaşayan biri ile karşılaştınız mı. En fazla zaman yiyenler görmüşsünüzdür. İlerliyor yani. Hareket var. Hareket de hepimizin bildiği gibi enerji demek. Enerji üretmek diye algılayanlarımız olacağı gibi enerji harcamak olarak da okuyanlarımız olacaktır bu paragrafı. Harcanan enerjinin kaynağı da -hiç gevelemeye gerek yok- biz oluyoruz, eskiyoruz. Bunu, zamanın insana saldırısı diye alsak...
İnsan bu saldırının farkında olduğu için korkuyor. Korunmaya, savunmaya geçiyor. Yani basbayağı savaş ilan ediyor. Bunu, insanın savunması diye alsak...
Ama hemen sonrasında o çarkın çomak sokucusu olamayacağını farkediyor ister isemez. Çünkü bu çark hiç tersine dönmüyor. Hiç. E o vakit de insan eline birşeyler alıp sadece çentik atmaya çalışıyor. Bunu "Maamut buradaydı" diye algılayabilirsiniz. Burda olsa kaç yazar, olmasa kaç. İz bırakmak, kalıcı olmak isteği gibi simli cümleler buparagrafa giriyor. İz bırakmak şöyle bir düşünüldüğü zaman el izi, ayak izi, parmak izi falan diye, bizim aklımıza biraz da kirletmek geliyor. Hatta bir adım ileri gidersek saflığını bozmak bile denebilir. O ben yaptım diyerek övündüğümüz izler yine de sabırlı kahramanımız tarafından usul usul taşlanarak traşlanmıyor mu. Karşıt öneri olarak, hiç varolmamış gibi yokolmak desek acaba, ilk seslendirildiğinde tüylerimizi diken diken eden ölüm gerçeğini biraz daha kabul edilebilir hale getirmiş olmaz mıyız. Yani aslında o, iz bırakmayabilmek için sadece basit bir araç gibi algılansa daha sevimli görünmez mi. Bunu, insanın kabullenmesi diye alsak...
İç burukluğunu ve yenilecek olma hissiyatını düşününce insan, sadece özlem ile avunuyor. Hiç geri gelmeyecek fotoğrafları tekrar yaşamak istiyor. Bırak yaşamayı, fotoğraf soluyor.
*
Bireysel değişimime bir bakalım, bir örnek olarak. Ki daha giriş paragrafımda olduğumu umu... yok, birşey yapmayayım. Belki son virajdır, kim bilebilir. Neyse, bakın ben sinirli, tepkili, asi bilirdim kendimi. Gençliğin, o deli akan kan sahibi olmanın yaptırdığı çok şey oldu kendi çapımda. Genelde de bağrış çağırış. Etrafımda gördüğüm ve kabullenemediğim şeylere tepki. Sonra kendimi didikledikçe gördüm ki bu tepki sönümleniyor. Yazdım biryerlerde, keskin köşeler törpüleniyor. Bir elim lan noluyo dedikçe öbürü kırt kırt götürüyor. Bu olguya bile kızdım önce. Sonra etrafım daha olağanlaştı, ses tellerim daha çok tatil yapar oldu. Şu zamanlarda da zaten ayna artık yumuşak başlı uysal çağlar gösterir oldu. Heyt be diyen mahsun nidalar çağrılmak yerine anca yazılır oldu.
E hem fikir kısmını hem örneği bağlayıp sonlandıracak bir konuşma yapmadın derseniz, anca bu kadar yazarız deriz. Zaten kahramanımız, siz konuşmaya devam etmek için debelenseniz de gelip çenenizi bağlayacak.
